öyle kapalı ki yüzüm
ne kadar açmak istesem
aynaya doya doya bakmak istesem
gördüğüm hep bağışlanamamak
yürüyüşlerim yorucu ve andan uzak
kaldırımlar dar ve kalabalık
her adımımda bitmek bilmeyen zaman
kolumu kaldırmak nefes almak
bir lokma da olsa bir şey yemek
öyle zor ve anlamsız ki
hele düşünmek hayat hakkında
bir de hayal kurmaya çalışmak
sadece boş inanç hepsi
deli gibi kendimi kandırmak