çatısız kapısız bir evdeyim
eşyalar bahçade
çekmeceler açık
yazdıklarım rüzgarda savrulmuş
karanlık mumlar yakıyorum
aydınlık girmesin diye ruhuma
rüzgarın sesi ne kadar güzel
bir umut doluyor içime
sanki ruhumu serinletiyor
bilmiyorum sadece sadece
gözlerim ağrıyor
sormak öyle yorucu ki
pazarlıklar sonuçsuz
öfkem gururum güçsüz
böyle mi olmalıydı
evet belki böyle olmalıydı
acıyan ne böyle
geride kalan gözyaşlarımla
unutmaktan korktuğum
tutulmayan sözler
kırılan kalbim
küserek ağlayan çocuğum
büyümek ne kadar korkutucu
zaman akıp gidiyor
artık durdurmaya gücüm yok
hayaller dilekler uzaklaşmakta