altı delinmiş ruhlarımızı
aşk belki doldururdu
sadece kısa bir süre için olsa da
kabullenmek ne kadar zor
öfke ve acı içinde kıvranırken
ellerimin içine alsam
usulca saklasam kalbime
kimse görmese dokunmasa
kimse canını yakamasa
bende gelsem yanına sonra
gereken vedaları yaparak
gülsek sevişsek sarılsak doya doya
sadece bana baksan
ben de sana baksam
gözlerimizdeki bütün çapakları atarak