zulalarımın koynunda uyuyorum
zamanın durağanlığında
ben hep aynı kalıyorum
durdukça uyuyorum
uyudukça çocuklaşıyorum
kafesler o kadar güzel ki
çaresizlik içinde
açılan kapılardan giriyorum
hep dur artık büyümen lazım
dediğimde
şuursuzluk içinde kayboluyorum